Navigatie

Over 'Unsung Heroes Too'

UNSUNG HEROES TOO

Een generatiekloof van ruim jaar twintig tussen singer-songwriters Yorick van Norden (1986) en Anne
Soldaat (1965) is snel gedicht met hun gedeelde muzieksmaak. In de nieuwe reeks Unsung Heroes-
voorstellingen, een vervolg op hun eerdere concerten in 2016 en 2017, gaan ze andermaal liedjes ten
gehore brengen van tegen wil en dank in de vergetelheid geraakte helden en heldinnen. Aan al deze
muzikanten uit de bloeiperiode van de pop, de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, kleeft wel een
verhaal van misère en/of een bizarre samenloop van omstandigheden dat er live bij verteld wordt. Er is
ook een serie podcasts gemaakt over de liedjes van het album.
De voorstellingen en het bijbehorende tweede album uit de concertserie zijn snedig ‘Unsung Heroes Too’
getiteld. Onder de door het gelegenheidsduo geselecteerde ondergewaardeerde artiesten prijken namen
als John Cale, Sandy Denny, Gerry Rafferty, Tim Buckley, Nicky Hopkins en Michael Nesmith. Daarbij
zullen de heren ook eigen werk spelen en daar uitgebreid de totstandkoming van uit de doeken doen.

ONDER POPPROFESSOREN

Geconfronteerd met Yorick van Norden & Anne Soldaat krijg je onwillekeurig het gevoel van ‘onder
popprofessoren’ te verkeren, als deze ‘W.F. Hermans-iaanse’ aanduiding is gepermitteerd. Zoals dat
tweetal over hun door de grote boze buitenwereld vergeten helden praat, dat is niet alleen pure liefde,
maar ook diepgewortelde stielkennis. Liefdevol ontfermen ze zich over prachtsongs, die in een heel
enkel geval nog deel uitmaken van het collectieve geheugen, maar dan wel onder een dikke laag roest.
Elke parel wordt door de twee tussen de oesterschelpen uitgehaald en weer opgeblonken, waarbij ze
zich laten leiden door hun popromantiek, smaak en vakkennis. Alleen als je zelf lid bent van het gilde der
songsmeden, en dat zijn zij, dan mag je zo ingrijpend met je tengels aan andermans werk zitten. Het
respect en evenzeer de muzikantenpret is groot. Het resultaat is elke keer weer om van te watertanden.

COMMENTAAR OP DE KEUZES

Laten we hier op deze plek eens een paar hoogtepunten uit deel 2 van de Unsung Heroes-serie lichten. Al
bij het lezen van de tracklijst, valt direct het tweede nummer van de plaat op: Late Again van Stealers
Wheel. Onmiddellijk opzetten om te checken hoe ze die hit uit 1972 hebben aangepakt. We herinneren
ons het door Gerry Rafferty gezongen nummer als heel slepend en traag. Er zat een klagend traporgeltje
in, dat weten we ook nog. Nou, we zullen er niet omheen draaien: het is een snel nummer geworden...
Anne is de zanger van deze nieuwe versie en licht hem desgevraagd toe. ‘Tja, wat kun je nog toevoegen
aan het origineel?’ stelt hij de retorische vraag. ‘Als je niet uitkijkt, wordt het zo’n slome boel. We
hebben het daarom maar compleet verbouwd.’ Yorick vindt dat Anne het van oorsprong oer-Britse
nummer door het gebruik van als accordeons aandoende synths heeft getransformeerd tot een
continentale interpretatie. ‘Het komt in de buurt van Rowwen Hèze ja, maar het heeft ook wel iets van
cajun uit Louisiana,’ reageert Anne ad rem op de woorden van zijn vakbroeder.
Yorick mag de door hem gezongen albumopener I Keep A Close Watch nader verklaren. Van het origineel
van John Cale bestaan twee versies, een gedragen pianoballad en een aangeklede popsong, compleet
met strijkers. Laatstgenoemde versie is in een smaakvol arrangement van Reyer Zwart nog wat dikker
aangezet. ‘Dit is het nummer op onze plaat met duidelijk de meeste productionele slagroom,’
constateert Yorick. ‘Eigenlijk hadden we helemaal geen geld voor al die luxe. Maar ik kon me niet
bedwingen. Soms moet je een beetje schrapen, maar ik wilde me er niet door laten tegenhouden.’ Anne
kijkt hem spottend aan.
We overhandigen het estafettestokje voor uitleg weer door aan deze oudste van het tweetal. Wat valt er
te vermelden over de seventies hit Lydia van Dean Friedman, die Anne geheel op eigen wijze herneemt?
‘Ik zet een veel zwaardere stem op dan hij doet in de oorspronkelijke hitversie,’ ontleedt Anne, die zijn
gitaar mooi laat janken in de intro. ‘Hij heeft een veel hogere stem. Het herinnert me aan de tijd dat ik
met frisse gewassen haartjes nog even naar Toppop mocht kijken voor bedtijd.’ Hij haalt nog meer
herinneringen op aan dat nummer, dat een guilty pleasure van jewelste is. ‘Die zanger had van die
krulletjes zoals Danny Blind later ook had.’ Fijne analyse, die het in een bredere context plaatst. ‘Hij heeft
nog gereageerd per mail. Hij vond onze versie zo lekker gutsy.’ Ongevraagd krijgt hij nu ook regelmatig
de Dean Friedman-nieuwsbrief toegezonden met daarin ontelbare links naar diens back catalogue. Zeg
niet dat onze onbezongen held zichzelf niet goed weet te verkopen, lijkt Anne daarmee aan te geven.
We zouden bij elke track wel kunnen halt houden, maar daarmee geven we eigenlijk te veel weg. Laten
we niet voor de tour begonnen is het gras voor de voeten van de vertolkers van deze songs wegmaaien.
Vooruit, nog ééntje dan: The Door Into The Summer. Interpretator van dienst, Yorick, veert direct op.
‘The Monkees! Dit is een song van hen uit 1967. Ze verkochten toen in Amerika meer dan The Beatles
dat jaar. We hebben het wel over het jaar van het Sgt. Pepper-album hè.’ Hij wil maar zeggen. Punt
gemaakt. Wie meer wil weten kan ook de speciale podcasts van de heren over al deze songs beluisteren.
De door Frans Hagenaars geproduceerde plaat is volgespeeld door Anne en Yorick, met hier en daar de
hulp van drummer Kees Schaper, bassist Danny van Tiggele en toetsenman Paul Bond. Geen ordinair
coverbandje. Dat kan ook niet met het materiaal dat zorgvuldig de platgetreden banen mijdt.

NOG NOOIT ZO SNEL EEN PLAAT GEMAAKT

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Je vraagt je af, of er nog gestreden is om wie welke song mocht
zingen. De gemaakte keuzes passen namelijk perfect bij hun stemmen. Anne: ‘We hebben nooit hoeven
bakkeleien wie wat zou gaan doen. Ook voelden we na de eerste keer al aan hoe we het zouden gaan
doen. We hebben er weinig over gepraat.’ Yorick merkt nog op dat ze het hele album in sneltreinvaart
hebben opgenomen en gemixt. ‘In negen à tien dagen waren we klaar. Ik heb nog nooit zo snel een plaat
gemaakt.’
Anne vindt het ook fijn dat ze deze keer de plaat vóór de tour hebben opgenomen in plaats van daarna,
zoals bij deel 1. ‘Toen zaten we de hele tijd te denken, hoe we het op het podium ook weer gedaan
hadden. Nu dachten we juist aan hoe we het straks op de planken gaan doen.’ Andersom dus. ‘Toen was
de plaat het nawoord, nu het voorwoord. Dat voelt veel vrijer,’ vult Yorick hem aan.

NU OOK SONGS VAN VROUWEN

Is er nog iets dat totaal anders is deze keer? Ze denken diep na tot Anne zijn vinger opsteekt. ‘Ja, er staan
in tegenstelling tot de vorige keer ook nummers van vrouwen op deze plaat.’ Dat klopt, als je de tracks
checkt: Winter is Blue van Vashti Bunyan en Fotheringay van Sandy Denny. ‘Daar hadden we de vorige
keer terecht klachten over gekregen. Die schandvlek hebben we alvast uitgewist,’ stelt hij tevreden vast.
De plaat komt uit op 15 maart 2019. De tour gaat al iets eerder van start en loopt van 2 maart tot en met
de eerste week van april. Net als de vorige keer gaan ze weer met z’n tweeën op stap, waarbij ze behalve
hun gitaren vast weer van alles mee zullen nemen, van drumcomputers tot keys, harmonium en banjo.
De liedjes worden ingeleid met sappige verhalen over de makers ervan volgens het plaatje-praatje

principe. Luister naar hun podcasts en je komt erachter hoe onweerstaanbaar dat is. Je steekt er ook een
hoop van op. En het smaakt wederom naar meer, gulzige muziekconsumenten die wij zijn. Komt er nog
meer, is de vraag. ‘Ach, we kunnen wel tot zeker deel 10 doorgaan!’ bevestigt Anne. Dat ze dat dan maar
vooral gaan doen.

WIE?

Yorick van Norden (1986) bracht afgelopen jaar zijn alom geprezen en met een Edison nominatie
bekroonde album The Jester uit. In 2015 debuteerde hij met Happy Hunting Ground op Excelsior
Recordings en werd kort daarop uitgeroepen tot NPO Radio 2 Talent. Eerder was hij frontman van de
Haarlemse band The Hype.
Anne Soldaat (1965) bracht in 2015 zijn gevierde vierde soloalbum Talks Little, Kills Many uit op Excelsior
Recordings en toerde afgelopen jaar veelvuldig met Tim Knol. Eerder was hij als gitarist, zanger en
songschrijver actief in de band Daryll-Ann en speelde hij bij diezelfde Tim Knol en Clean Pete. 

Winkelwagen

Geen artikelen in winkelwagen.
© 2018 - 2019 Unsung Heroes | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Ook een eigen gratis shop?