‘Duurt het niet te lang?’ zegt Myrthe opeens. ‘Wordt het niet stilaan tijd?` ...dat jullie… jullie je er overheen zetten, naar de mooie dingen kijken.’ In de klas valt een stilte. Ongemakkelijk zwijgen. ‘Wat denkt de rest?’ vraagt meester Wim rustig. Ik denk niks, klem mijn kaken op elkaar, blik op de vloer; Onnozele trut. Ik kan haar wel wurgen. ‘Het is een stomme opmerking,’ vindt Tristan. ‘Twee maanden is kei-kort,’ zegt iemand anders. ‘Hoe lang duurt zo’n verdriet dan?’ vraagt Rachid. Ze kijken allemaal naar mij. Specialist in verdriet. Ook fantastisch. ‘Weet ik niet,’ zeg ik.
