Jaarlijks verliezen honderden Nederlandse en Vlaamse jongeren een naaste door zelfdoding. Ze blijven achter met vragen en voelen zich vaak boos en in de steek gelaten. Ook angst en schaamte spelen nogal eens een rol. Veel rouwende jongeren vinden het moeilijk hun kwetsbare kant te laten zien en over hun gevoelens te praten, waardoor ze verstrikt kunnen raken in hun eigen gedachten. In dit boek vertellen ze openhartig over wie zij verloren zijn en hoe ze de periode voor en na het overlijden hebben ervaren. Aangevuld met eigen tips en gedichten, bieden ze hiermee zichzelf en andere jongeren handvatten om rouwen na zelfdoding beter bespreekbaar te maken.
"Ik ben op zoek naar meer herkenning, naar mensen van mijn leeftijd die vergelijkbare dingen hebben meegemaakt."
"Er moet iets in hem geknapt zijn, want mijn vader had genoeg om voor te blijven leven. Ik zie het als een ziekte waar hij aan ten onder is gegaan."
"Het liefste zou ik schreeuwen: `kom terug!` Maar dat doe ik niet, want ik weet dat jij dat niet wilt."
“Ze is op een dinsdag voor de trein gesprongen. Ze was pas 14 jaar. Het was heel onverwacht. De volgende ochtend wist ik dat ik niet gedroomd had en dat het echt gebeurd was.”
Uitvoering: paperback met flappenFormaat: 22 x 22 cmOmvang: 200 blz.ISBN: 978 90 784 3410 8NUR: 749, 770
